Od 4 sierpnia 1921 do 7 lipca 1922 był uczniem kursu unitarnego (klasy 41 i 44) w Szkole Podchorążych w Warszawie. Następnie został skierowany do Oficerskiej Szkoły Jazdy w Grudziądzu. 14 września 1923 prezydent RP mianował go podporucznikiem z dniem 1 września 1923 i 11. lokatą w korpusie oficerów jazdy, a minister spraw wojskowych wcielił do 25 pułku ułanów w Prużanie. 21 grudnia 1925 prezydent RP nadał mu stopień porucznika z dniem 1 września 1925 w korpusie oficerów kawalerii i 8. lokatą. W 1931 ukończył kurs dowódców plutonów pionierów w Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie. W listopadzie tego roku został przeniesiony z macierzystego pułku do 6 szwadronu pionierów w Stanisławowie na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy szwadronu. 12 marca 1933 prezydent RP nadał mu stopień rotmistrza z dniem 1 stycznia 1933 i 34. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W czerwcu 1933 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy szwadronu. Na czele tego pododdziału walczył w kampanii wrześniowej 1939. Został ranny w obronie Warszawy.
W czasie okupacji niemieckiej mieszkał w Warszawie przy ul. Żurawiej. W kwietniu 1943 został zatrzymany i osadzony w Forcie VII w Poznaniu. Skazany w procesie na karę śmierci. Wyrok został wykonany 26 czerwca 1944 w więzieniu przy ul. Młyńskiej w Poznaniu.