Struktura i regionalne wzory rozwoju odbijały równocześnie polityczne koneksje z potężnymi lokalnymi panami, którzy patronowali głównym klasztorom.
Oto graficzne przedstawienie systemu rotacyjnego opatów (rinjū). Liczby w nawiasie po nazwisku opata reprezentują jego kolejność w rotacji w klasztorze Daiji, tłustym drukiem wyróżniono bezpośrednich uczniów Kangana Giina: Kangan Giin (1) Shidō Shōyu (2) Tetsuzan (3) Gishō (6) Hohan (11) Gyokukan (18) Senten (28) Daiko (7) Gikai (12) Meishitsu (20) Shiryō (14) Mutō (22) Ten’an (8) Chōkei (16) Ryōshitsu (24) Gukoku (4) Musetsu (9) Meian (27) Ninnō (5) Gen’e (10) Zuseki (29) Sansen (25) Saijū (13) Giyū (15) Baiin (26) Mōan (17) Kozen (19) Tekiden (21) Etsuō (23) mały|lewo|100px|Tettsū Gikai mały|122px|Keizan Jōkin Rozwój sōtō po śmierci Dōgena (1253) zawdzięcza ta szkoła jego uczniom, takim jak Kangan Giin (1217–1300), Senne (bd) i Kyōgō (bd) (obaj odpowiedzialni bardziej za rozwój ortodoksji sōtō), Tettsū Gikai (1219–1309), Jakuen (chiń. Jiyuan;