Objawy Najbardziej charakterystycznym objawem są zrakowacenia. Jednak gdy porażeniu ulegną cienkie pędy i pnie, z reguły szybko obumierają i nie powstają na nich zrakowacenia. Narośle tworzą się dopiero wtedy, gdy patogen zainfekuje grubszy konar lub grubszy pień. Porażone miejsce ciemnieje i zapada się, jego brzegi grubieją, wskutek czego powstaje narośl. Na zapadniętym obszarze, oraz na otaczającej go korze powstają pęknięcia, z których wycieka żywica. Z czasem utlenia się ona i ciemnieje stając się niemal czarna. Później porażona kora łuszczy się i odpada pozostawiając odsłonięte drewno. Rana systematycznie powiększa się, a na ściemniałej żywicy powstają mniej więcej koncentryczne strefy. W pewnym stopniu porażone zostaje także drewno, które zmienia barwę na czerwonobrunatną.
Epidemiologia Ze szczelin w porażonej i już martwej korze wyrasta na zewnątrz biaława grzybnia. Tworzą się w niej apotecja o średnicy 3–6 mm osadzone na trzonku o długości do 1 mm. Wewnątrz są pomarańczowe, na zewnątrz kredowobiałe i włochate. Jest to stadium teleomorfy. Czasem przed pojawieniem się apotecjów powstają początkowo żółte, potem białe konidiomy o średnicy około 0,1 mm. To anamorfa.