Powstanie i rozwój ulicy do 1945 r. Droga biegnąca na śladzie dzisiejszej ulicy Komuny Paryskiej wzmiankowana już była w starych dokumentach miejskich z 1403 r., choć przyjmuje się, że została wytyczona już w XIV wieku. Był to trakt do tak zwanego Czerwonego Folwarku (Rubra Villa, Rothes Vorwerk), wytyczony prawdopodobnie w XIV wieku. Sam Czerwony Folwark położony był w pobliżu Białego Folwarku w obrębie tych samych włości biskupów wrocławskich, w rejonie dzisiejszej posesji przy ulicy Komuny Paryskiej 69-73 (od którego ulica otrzymała później nazwę). Po likwidacji fortyfikacji miejskich w 1813 r. wytyczono wzdłuż zewnętrznego brzegu zachowanej fosy miejskiej ulicę, jako założenie urbanistyczno-rekreacyjne, kształtujące początkowy bieg ulicy Komuny Paryskiej.
Ulica Komuny Paryskiej pierwotnie stanowiła peryferyjną uliczkę przedmieścia przy św. Maurycym (Przedmieścia Oławskiego). Luźna zabudowa ulicy, głównie przy zachodnim odcinku powstawała już w połowie XVI wieku. W latach 40. XIX wieku dokonano wtórnej parcelacji posesji położonych przy ulicy. Po niej nastąpiła ich zabudowa, głównie domami czynszowymi. Między innymi po parcelacji i wyznaczeniu nowych ulic w latach 70. XIX wieku teren dawnego folwarku został w ten właśnie sposób zabudowany.