według projektu Richarda Gaze.
W początkowym fragmencie dzisiejszej ulicy, po stronie północnej na odcinku od Podwala do dzisiejszej ulicy Zygmunta Krasińskiego, założono w 1777 r. pierwszy cmentarz, następnie kolejne. Były to począwszy od północy 3 cmentarze protestanckie: św. Bernardyna (do 1868 r.), św. Krzysztofa (do 1891 r.?), Zbawiciela (do 1867 r.), oraz cmentarz katolicki św. Doroty (czynny w latach 1816–1861). Teren cmentarzy, które stopniowo ulegały likwidacji, od 1888 r. był sukcesywnie przekształcany w skwer z placem zabaw dla dzieci, następnie urządzony w 1892 r. według projektu H. Richtera, przed 1945 r. modernizowany (Königl Hebammen Institut, Spielplatz). Ostatni fragment nekropolii znajdował się jeszcze w 1901 r. przy ulicy Komuny Paryskiej z numerami od 2 do 6.
Na stosunkowo krótkim odcinku ulicy Komuny Paryskiej, od ulicy Zygmunta Krasińskiego do ulicy gen. Jana Henryka Dąbrowskiego, zbudowano tory tramwajowe istniejące już w 1901 r. Torowisko eksploatowane było także po wojnie. Tramwaje jeździły tędy od ulicy Stanisława Małachowskiego, przez ulicę gen. Jana Henryka Dąbrowskiego, dalej ulicą Zygmunta Krasińskiego do alei Juliusza Słowackiego i także w kierunku przeciwnym. Transport szynowy prowadzony był ulicą jeszcze w latach 60. i 70. XX wieku, do 1977 r., a w 1978 r.