Sekretarz skarbu John Sherman nakazał 22 lutego 1878 roku ponowne wstrzymanie bicia monet na stałe. Zakaz ten był wsparty decyzją Kongresu o tym, iż srebrny dolar powinien mieć ciężar 26,72 g. Rząd Stanów Zjednoczonych wprowadził dodatkowo politykę wykupu dolarów handlowych z krajowego obiegu po kursie 1:1, ale pozwoliło to na wykup jedynie 7 689 936 sztuk monet, czyli 6 018 921 uncji srebra o wartości tylko 5 887 889 dolarów amerykańskich (wg średniej wartości srebra w roku 1877). Według Juliana dolar handlowy w Stanach Zjednoczonych pozostawał w obiegu nawet po 1900 roku.
W 1879 roku podczas posiedzenia komisji mennictwa, wag i miar Sherman nie był w stanie podać liczby monet będących w obiegu w Stanach Zjednoczonych. Stwierdzono, że wszystkie dolary handlowe, które znajdowały się wówczas w obiegu wewnętrznym, weszły do obiegu w momencie, kiedy moneta nie była już legalnym środkiem płatniczym i miała wyłącznie wartość bulionową.
Według Yeomana emisje z lat 1884–1885 były nieznane przed 1908 rokiem.