Pierwsze przejawy użytkowania monety przez Amerykanów były bagatelizowane ze względu na ich sporadyczność. 22 lipca 1876 roku postanowiono uchylić funkcję monety jako legalnego środka płatniczego w Stanach Zjednoczonych. W 1877 roku Trade Dollar stał się poważnym problemem dla rynku wewnętrznego Stanów Zjednoczonych. Przedsiębiorcy nabywali dolary handlowe po niższej cenie, ponieważ ceny srebra ciągle spadały. Następnie wypłacali przy ich pomocy pracownicze pensje w ich nominalnej wartości Trade Dollara. Właściciele sklepów akceptowali te monety w rozliczeniach, ale po ich zaniżonej wartości. W 1877 roku w obiegu w Stanach Zjednoczonych znajdowało się ok. 11 milionów dolarów handlowych.
Aby zapobiec dalszym problemom wynikającym z dyskontowania monety, w październiku 1877 roku zawieszono wybijanie monety. Jedynie osoby, które wpłaciły wcześniej depozyt w srebrze, mogły otrzymać dolary handlowe. Presja środowisk opowiadających się za srebrnym mennictwem zmusiła władze U.S. Mint do wznowienia wybijania Trade Dollara w grudniu 1877 roku. Tym razem monety otrzymywały osoby, które potrafiły udowodnić, że zamawiany dolar handlowy przeznaczony będzie jedynie na eksport, a nie do użytku wewnętrznego. Sytuacja ta nie przyniosła pożądanych skutków ze względu na pojawienie się procederu wystawiania fałszywych poświadczeń.