Mimo to uważano ją za główną mennicę dla dolara handlowego, ponieważ znajdowała się na zachodnim wybrzeżu, co eliminowało potrzebę transportu monet przez cały kraj ze wschodu na zachód. Moneta została pozytywnie zaopiniowana i przyjęta na użytek przez brytyjskich wojskowych w Hongkongu.
Ze względu na większą zawartość srebra dolar handlowy był chętniej przyjmowany i używany przez chińskich kupców niż dolar meksykański.
Według amerykańskich raportów z 1876 roku moneta miała jednak problem ze zdobyciem uznania na północy Chin. W tym samym czasie do obiegu własną monetę handlową wprowadziła Japonia. Mimo to Japończycy traktowali amerykańskiego dolara handlowego jako monetę bulionową. Monetę wykorzystywali również Hindusi, którzy w mennicach w Mumbaju i Kalkucie przetapiali amerykańskie srebrne monety na potrzeby rynku wewnętrznego. Mimo że w 1890 roku Wielka Brytania wprowadziła do obiegu własną monetę handlową, to Brytyjczycy używali Trade Dollara, podobnie jak Japończycy, jako monetę bulionową. mały|Satyryczny rysunek związany z emisją Trade Dollara Prawo ustanawiające monetę w 1873 roku nadało jej status legalnego środka płatniczego w wartości do 5 dolarów amerykańskich. Uczyniono to ze względów wizerunkowych, aby wpłynęło to na renomę monety w Azji. Ustawodawcy nie przewidywali, że moneta może wejść do amerykańskiego obiegu.