Sytuację kruszcu na rynku zaburzyła także wojna secesyjna (1861–1865), która przyczyniła się do tezauryzacji złota i srebra przez ludność cywilną. Po wojnie wydobycie srebra w Nevadzie zwiększyło się, jednak w większości było wykorzystywane do spłacania pożyczek i zapłaty za dobra kupowane na rzecz wojny. Do 1871 roku eksport srebra był większy niż jego wydobycie. Rząd Stanów Zjednoczonych w tym roku zanotował straty w wysokości 17 milionów dolarów amerykańskich. Sytuację na rynku srebra zaburzyło dodatkowo powstanie Cesarstwa Niemieckiego (1871). Otto von Bismarck wprowadził reformę walutową opartą na standardzie złota. Duże ilości srebra pozostałe na rynku europejskim uniemożliwiły sprzedaż amerykańskiego srebra w tej części świata. Część kruszcu sprzedano do Indii i Chin, ale w ilościach, które nie były satysfakcjonujące dla Amerykanów. Sytuacja była o tyle trudna, że większość amerykańskiego handlu w Azji prowadzono za pomocą hiszpańskiej i meksykańskiej monety handlowej.