Jako dowódca plutonu wyruszył w listopadzie 1918 w składzie Szwadronu Kadrowego 1-go pułku ułanów na odsiecz Przemyśla, po odsieczy wcielony ze swym plutonem do Grupy podpułkownika Tokarzewskiego i w jej składzie wysłany na odsiecz Lwowa. 18 marca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich został mianowany z dniem 1 marca 1919 podporucznikiem kawalerii z równoczesnym przeniesieniem z I Brygady Kawalerii do 11 pułku ułanówDz. Rozk. Wojsk. Nr 36 z 1 kwietnia 1919, poz. 1148.. Wziął udział w Ukraińcami, a następnie bolszewikami.
1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień rotmistrza z dniem 15 sierpnia 1924 i 63. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. Jego losy związane były z osobą generała dywizji Aleksandra Osińskiego jako szefa Administracji Armii, którego był adiutantem przybocznym, następnie inspektora szkół wojskowych, a od sierpnia 1926 inspektora armii, którego był oficerem ordynansowym. W międzyczasie był przeniesiony służbowo do Oddziału Sztabowego Ministerstwa Spraw Wojskowych. W grudniu 1931 został zwolniony z zajmowanego stanowiska w GISZ i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I. W marcu 1932 został przeniesiony do 24 pułku ułanów w Kraśniku.