Lata po przeprowadzce do Lublina to dalszy rozwój artystyczny, samodzielne doskonalenie warsztatu, a nade wszystko swoiste dookreślanie twórczości pod względem formalnym i treściowym. Był to również czas konsolidacji świadomości twórczej artysty, czego owocami jego prace z lat 70. i 80. W pracach tych, wpisujących się w główny nurt koloryzmu polskiego, widać trwałość, a zarazem elastyczność myślenia artystycznego, nieschematyczność rozwiązań, dojrzałość warsztatową i konsekwencję tematycznąAnna Maria Żukowska, Marian Stelmasik – pedagog i wirtuoz koloru, „Biografistyka Pedagogiczna” 2020, nr 1, s. 65..
Charakterystyka twórczości „Jak [...] zwerbalizować twórczość – pozornie tradycyjną, gdyż zamkniętą wymiarami płótna i ramy, a tak polifoniczną, odwołującą się do przebogatej sfery zakodowanych w nas symboli emocji i intelektu”Z. Toczyński, [w:] Katalog: Marian Stelmasik. Wystawa malarstwa, Galeria BWA, Lublin 1984.. Obrazy Mariana Stelmasika są niezwykle zróżnicowane, a zarazem współgrają ze sobą tworząc niezwykły artystyczny pejzaż o wyraźnych, wyróżniających cechach. Osią estetyki filozoficznej oraz samych dzieł Stelmasika – ich swoistym „meta-tematem” – jest „natura barw i form”M. Czarnołęski, Profesor żył barwami..., czestochowa.naszemiasto.pl, 13.11.2000..