Armii awansował na kolejne stopnie: porucznika ze starszeństwem z 1 maja 1908, nadporucznika 4 czerwca 1913 ze starszeństwem z 1 maja 1913 i kapitana ze starszeństwem z 1 września 1915.
W latach 1918–1919 pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego Kraków, początkowo jako referent telegrafów i telefonów, a następnie łączył funkcję oficera służby łączności ze stanowiskiem dowódcy batalionu telefonicznego zapasowego. Później został przeniesiony do Okręgu Generalnego Kielce, gdzie dowodził kolejno Kompanią Zapasową Telegraficzną Nr 3 (od października 1919), Półbaonem Zapasowym Telegraficznym Nr I w Kielcach i III Batalionem Telegraficznym w Kielcach. Na tym ostatnim stanowisku 30 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w Korpusie Wojsk Łączności, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. 16 listopada 1920 objął stanowisko oficera służby łączności w Dowództwie Okręgu Generalnego Poznań, a 28 października 1921 funkcję szefa łączności w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu, pozostając oficerem nadetatowym 3 pułku łączności w Grudziądzu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 6. lokatą w korpusie oficerów łączności.