Ennio Zelioli-Lanzini (ur. 8 listopada 1899 w San Giovanni in Croce, zm. 8 lutego 1976 w Cremonie) – włoski polityk i prawnik, senator, w latach 1967–1968 przewodniczący Senatu, w 1968 minister zdrowia.

Życiorys Zmobilizowany w trakcie I wojny światowej, brał udział w działaniach wojennych, za co został odznaczony. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie w Pawii, po czym podjął praktykę w zawodzie adwokata. Od 1919 był członkiem Włoskiej Partii Ludowej, którą założył Luigi Sturzo. Działał w Azione Cattolica i innych organizacjach katolickich. W okresie faszystowskim wycofał się z aktywności publicznej. Uczestniczył w ruchu oporu, należał do Komitetu Wyzwolenia Narodowego. W 1944 został aresztowany pod zarzutem udziału w antyniemieckim spisku. W 1945 jego syn Bernardino został zastrzelony przez wycofujących się żołnierzy niemieckich.