Dialekty przymorskie (, ) – jedno z siedmiu zwyczajowo wyróżnianych ugrupowań dialektów słoweńskich. Dialekty rowtarskie są używane na obszarze dorzeczy Idrijcy i Poljanščicy. Terytorium dialektów rowtarskich graniczy z obszarami dialektów doleńskich na wschodzie, na zachodzie i południu z dialektami przymorskimi, a na północy i północnym wschodzie z dialektami goreńskimi.

Grupa rowtarska jest dość jednolita i w odróżnieniu od sąsiedniej grupy przymorskiej da się wskazać wiele starych cech łączących gwary rowtarskie.

Cechy językowe Dialekty przymorskie wyróżniają się następującymi cechami fonetycznymi: nierozróżnianie intonacji w zgłoskach długich wszędzie poza dialektem horjulskim, dyftongizacja psł. *ę w zgłoskach długich do íẹ, íə lub monoftongizacja do ī lub ẹ̄, np. desíet, dȅviẹ̄t, ɣlíədat, pẹ́t < psł. *desętь, *devętь, *ględati, *pętь, podobnie dyftongizacja lub dalej monoftongizacja psł. *ǫ w zgłoskach długich w úọ, úə lub ọ̄, np. zuọ́f, zúọp, zúəb < psł. *zǫbъ, podobne dyftongizacje także psł. *ě (jać), *e, i *o w zgłoskach długich, rozwój długiego psł. *l̥ w ou̯, np. tȍu̯čt, wȍu̯k, por. słoweń. lit. tolči, volk, jedynie dialekt tolmiński ma w tym miejscu ū, szczególnie charakterystyczne akanie, tj. przejście nieakcentowanego lub nawet słabo akcentowanego o w a, typowe dla zachodniej części obszaru, np.