W latach 1972–1974 przeprowadziła weryfikację twórców ludowych. Miało to istotne znaczenie w staraniach o przyznanie twórcom ludowym prawa do emerytur twórczych. W dużym stopniu przyczyniła się do zachowania tradycyjnych rękodzieł w wielu regionach. Według Aleksandra Błachowskiego łączyła pragmatykę ministerialnego urzędnika z działalnością kompetentnego etnografa, wyczulonego na potrzeby ochrony wartości kultury ludowej.

W 1992 r. przeszła na emeryturę, ale pozostawała jeszcze na stanowisku konsultantki ministra Kultury i Sztuki w kwestiach kształtowania mecenatu. W Mazowieckim Towarzystwie Kultury prowadziła całość spraw związanych z Ogólnopolskim Przeglądem Dorobku Twórców Ludowych i Popularyzatorów Kultury Ludowej im. Oskara Kolberga.

Była autorką artykułów naukowych: Kurpiowski strój ludowy Puszczy Zielonej („Etnografia Polska”, t. 2, 1959, s. 268–273), Etnografia w pracach Krajowego Związku Spółdzielni Przemysłu Ludowego i Artystycznego „Cepelia” („Etnografia Polska”, t. 2, 1959, s. 429–433), Tkactwo ludowe terenów północnej Kurpiowszczyzny ([w:] Kurpie. Puszcza Zielona, t. 2, red. A. Kutrzeba-Pojnarowa, Wrocław – Warszawa – Kraków 1964, s.