Pod koniec XIX w. i na początku XX w. demokracja przemysłowa, wraz z anarchosyndykalizmem i nowym unionizmem, reprezentowała jeden z dominujących tematów w rewolucyjnym socjalizmie i odgrywała znaczącą rolę w międzynarodowych ruchach robotniczych. Termin demokracja przemysłowa był również używany przez brytyjskich reformatorów socjalistycznych Sidneya i Beatrice Webb w swojej książce z 1897 Demokracja przemysłowa. Webbs używali tego terminu w odniesieniu do związków zawodowych i procesu rokowań zbiorowych.
Robotnicy Przemysłowi Świata promują uzwiązkowienie przemysłowe, które zorganizowałoby wszystkich robotników, bez względu na ich umiejętności, płeć czy rasę, w jeden wielki związek podzielony na szereg wydziałów odpowiadających różnym gałęziom przemysłu. Związki przemysłowe byłyby zalążkiem przyszłej postkapitalistycznej produkcji. Kiedy już wystarczająco zorganizowane związki przemysłowe obaliłyby kapitalizm za pomocą strajku generalnego i kontynuowałyby produkcję poprzez przedsiębiorstwa prowadzone przez robotników, bez szefów i systemu płac.