prawo|mały|350x350px|Gwara sołuńsko-wodeńska na mapie dialektów macedońskich (oznaczona kolorem ciemnożółtym) Gwara sołuńsko-wodeńska (, sołunsko-wodenski gowori; , dołnowardarski gowori) – gwara macedońska, zaliczana do grupy peryferyjnych gwar południowomacedońskich. Używana jest przede wszystkim w Grecji, w centralnej części Macedonii Egejskiej, w dolinie dolnego Wardaru, sięgając aż po Sołuń (, Sołun). Przyjmuje się, że na podstawie zbliżonych geograficznie gwar powstał w IX wieku pierwszy język literacki Słowian – język staro-cerkiewno-słowiański.

Szczególnie wyróżniają się archaizmami wsie Sucho i Wisoka.

Cechy językowe

thumb|300px|right|Kontynuanty prasłowiańskiej nosówki *ǫ w gwarach bułgarskich i macedońskich Do charakterystycznych cech fonetyki gwary sołuńsko-wodeńskiej należą: stały morfologicznie akcent typu ufčár – ufčári – ufčári-te (oznaczany tu akutem), podobnie jak w graniczących od północy gwarach sztipsko-strumickich, szeroka wymowa *ě (jać) typu jä, np. ljäp, mjä́stu, mljäko < *lěpъ, *město, *melko pod akcentem, a w pozycji nieakcentowanej zredukowane jạ, np. brjạgó, rozwój jerów *ъ, *ь w ă i ’e, np. dăš ‘deszcz’, d’en ‘dzień’, prawie bezwyjątkowy rozwój prasłowiańskich *ť, *ď w št i žd, np. kắšta, rắždaf < psł. *kǫťa, *rъďavъ, przegłos *a w pozycji po č, š, ž do ä lub e, np.