žäba lub wręcz žeba, silny wpływ akcentu na redukcję samogłosek – nieakcentowane e, o, ă przechodzą odpowiednio w i, u, a, na miejscu prasłowiańskich samogłosek nosowych *ǫ jest dziś element nosowy ăn (lub w pozycji nieakcentowanej an), np. dắmp, damb-ó, gắnska < psł. *dǫbъ, *dǫbъ-tъ, *gǫsъka; często nawet powstały wtórnie z głoski podobnej do jeru, np. măngla < *mъ2gla < *mgla < *mьgla, na ogół zachowany również element nosowy *ę, np. čéndu – čindá < psł. *čędo, *čęda, choć przy tym spotykany jest nawiązujący do gwar południowo-zachodnich rozwój *ę > jä, np. mjä́su – mjạsó-tu < psł. *męso, *męso-to, zachowanie palatalności spółgłosek nie tylko przed *ě, ale też przed e oraz i, np. ťénka, ťél, z’éli, a także w wygłosie, np. pắnť, z’énť < *pǫtь, *zętь.
Gwara ta wyróżnia się także licznymi cechami w zakresie morfologii, do których należą: zróżnicowana postać rodzajnika, który w rodzaju męskim może brzmieć -o, np. daž́d-ó, -ot, np. brjạst-ót lub -ăt, zbliżenie się klas koniugacyjnych większości czasowników i powstanie odmiany typu víkum, bérum, nósum – víkiš, bériš, nósiš – víke, bére, nóse, partykuła tworząca czas przyszły za, tryb rozkazujący o końcówce 2. os. l. mn. -ejte, np. birejte, nusejte, imiesłów przysłówkowy współczesny o końcówce -ščimica, np. begaščímica.
Zobacz też gwara sersko-łagadińska gwara nestramska gwara kosturska
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Język macedoński