Pietro Bracci (ur. 16 czerwca 1700 w Rzymie, zm. 13 lutego 1773 tamże) – włoski rzeźbiarz i restaurator epoki późnego baroku.

Biografia Pietro Bracci urodził się w Rzymie 16 czerwca 1700 roku. Ojciec Bartolomeo Cesare był snycerzem. Zdobył podstawowe wykształcenie, a następnie studiował filozofię i literaturę w szkole jezuitów. Zdaniem swego pierwszego biografa Niccola Gabburriego rysunku uczył się u Giuseppe Chiariego, zaś rzeźby u Camilla Rusconiego. W 1724 roku ożenił się z Faustiną Mancini, córką malarza Francesca Manciniego i otworzył własną pracownię na placu Trinità dei Monti w Rzymie. Został członkiem Arkadii, przyjmując imię pasterskie Gilisio Niddanio.

Pierwszym niezależnym dziełem Bracciego było popiersie papieża Benedykta XIII wyrzeźbione z okazji roku jubileuszowego 1725 dla bazyliki Matki Bożej Większej. W tym samym roku artysta otrzymał nagrodę w klasie rzeźby rzymskiej Akademii Świętego Łukasza za terakotową płaskorzeźbę przedstawiającą Jozjasza, króla judzkiego, przekazującego pieniądze na świątynię. Od tego roku rzeźbiarz zaczął prowadzić dziennik, notując wykonywane przez siebie prace. Zamówienia przychodziły przede wszystkim od mecenasów kościelnych.