W 1939 pisarka została uhonorowana nagrodą przyznawaną przez Stowarzyszenie Rumuńskich Intelektualistów za książkę Calendar vechi (Stary kalendarz).

W początkach II wojny światowej, w okresie dyktatury Iona Antonescu, rodzina Teodoreanu skłaniała się ku postawom nacjonalistycznym i antykomunistycznym, występując przeciwko rozbiorowi terytorium państwa rumuńskiego. Pod koniec wojny małżeństwo Ștefany i Ionela przeżywało kryzys, z powodu zdrad i alkoholizmu Ionela. Po przejęciu władzy przez komunistów w Rumunii dom rodziny Teodoreanu stał się miejscem schronienia polityków antykomunistycznych przed ich wyjazdem na Zachód. W domu gościli działacze partii liberalnej, a także początkująca wówczas krytyczka Monica Lovinescu, która otrzymała od Ștefany listy polecające przed wyjazdem do Paryża. W 1947 dom przy ulicy Romulusa został skonfiskowany. W nowej rzeczywistości Ionel nie uzyskał zgody na publikowanie swoich utworów, pisać mogła tylko Ștefana, ale pod warunkiem dostosowania swoich tekstów do nowej rzeczywistości politycznej. W tej sytuacji poświęciła się tłumaczeniu literatury rosyjskiej - początkowo bajek, a następnie powieści Iwana Gonczarowa, Lwa Tołstoja i Maksima Gorkiego. Po śmierci męża w 1954, Ștefana żyła w nędzy z dwójką swoich dzieci. Utrzymywałą się z tłumaczenia autorów rosyjskich.