W latach 50. odnowiła znajomość z Mihailem Sadoveanu, współpracując z nim pod koniec jego życia. Po śmierci Sadoveanu związała się ze środowiskiem literackim zbierającym się klasztorze Văratec, w którym działała także wdowa po pisarzu Valeria.
Oprócz tłumaczeń Ștefana zajmowała się pisaniem pamiętników, które ukazały się po raz pierwszy w roku 1970 pod tytułem Ursitul. W latach 70. powstała powieść Căminul, a także tomiki poezji (Șoapte întru asfințit). Wystąpiła kilkakrotnie w audycjach radiowych poświęconych twórczości Sadoveanu, a także napisała wstęp do nowego wydania utworów pisarza w roku 1980.
Pod koniec życia mieszkała w lokalu komunalnym w dzielnicy Iancului, ale dzięki wsparciu Związku Pisarzy mogła spędzać zimę w domu pracy twórczej. Od roku 1982 większość czasu spędzała w klasztorze Văratec. Po śmierci spoczęła na cmentarzu Bellu.
Twórczość 1939: Calendar vechi 1940: Viața cea de toate zilele (powieść, reedycja 1969) 1941: Cloșca cu pui 1947: Acasă (powieść, reedycja 1972) 1970: Ursitul (pamiętnik) 1971: Căminul (powieść) 1975: Poveste cu „ocei” (opowiadania dla dzieci) 1981: Șoapte întru asfințit (poezja)