thumb|right|Położenie buzeckiego obszaru dialektalnego Dialekt buzecki () — dialekt południowosłowiański należący do grupy dialektów czakawskich. Używany jest w okolicach miejscowości Buzet w północnej Istrii. Na północy gwary buzeckie graniczą z dialektami słoweńskimi i stanowią strefę przejściową pomiędzy czakawszczyzną, a grupą dialektów przymorskich języka słoweńskiego, do której były klasyfikowane przez słoweńskiego językoznawcę Frana Ramovša.

W obrębie dialektu buzeckiego wyróżnia się szereg gwar, które są bardzo zróżnicowane pod względem systemu samogłoskowego.

Cechy językowe Do cech charakterystycznych fonetyki dialektu buzeckiego, które wyróżniają go na tle innych dialektów czakawskich, należą: prasłowiańskie *ě (jać) o zróżnicowanych refleksach – np. w gwarach zachodnich pod akcentem przez wąskie ẹ //, np. brẹχ ‘pagórek’, vẹ́stε ‘wiecie’, jymẹ́ly ‘mieli’, a w pozycji nieakcentowanej przez szerokie y //, np. zvyzdá – ogólnie w gwarach buzeckich jać jest zachowany pod akcentem, a poza akcentem daje i / y, częste zaokrąglenie samogłoski *u do ü, np. č́ǘda ‘bardzo’, jǘtrε ‘jutro’, mühá ‘mucha’ lub ö, np. jö́ra ‘godzina’, nök ‘wnuk’, na miejscu sonantycznego *l̥ na ogół u, np. Xum ‘wzgórze’, vuk ‘wilk’, puš ‘ślimak’, duχ ‘dług’, szczególnie charakterystyczne przejście prasłowiańskiej samogłoski nosowej *ǫ w a, np.