pápak ‘pępek’, želát ‘tłuszcz’, varnát ‘zwrócić’, ban ‘będę’, ɣasénica ‘gąsienica’, choć są też przykłady na *o, np. tóča ‘grad’, róka ‘ręka’, kontynuantem nosówki *ę jest na ogół e, np. piεt ‘pięć’, žέtva ‘żniwa’, z rzadkimi przykładami na a, np. zajík ‘język’, jáčmik ‘jęczmień’, jery często wokalizowały się także w pierwszej sylabie w pozycji słabej, np. kadẹ́ ‘gdzie’, málin ‘młyn’, máša ‘msza’ i dały na ogół a, np. stáza ‘ścieżka’, máɣla ‘mgła’, danás ‘dzisiaj’, choć są liczne przykłady na o, ε lub nawet dyftongiczne ua, prasłowiańskie *ť i *ď dały odpowiednio ť i j, np. máťaha ‘macocha’, rójen ‘urodzony’, zaś *šč i *žǯ dały oczekiwane šť i žj, np. išťέju ‘szukają’, móžjani ‘mózgowy’, miękkie ľ przeszło w j, np. bóje ‘lepiej’, jǘdi ‘ludzie’, końcowa grupa -st upraszcza się do -s, np. guos ‘gość’, jės ‘jeść’, šiεs ‘sześć’, spółgłoska -m na końcu słowa (w końcówkach fleksyjnych) przeszła w -n, np. ósan ‘osiem’, nósin ‘noszę’ zachowana jest grupa čr-, np. č́rn ‘czarny’, č́rf ‘robak’, szereg przemian w grupach spółgłoskowych, jak ct > st, np. ósta ‘octu’, pt > t, np. tiť ‘ptaszek’, dn > n, np.