έna ‘jedna’, mr- > br- bravínac ‘mrówka’ albo asymilacje typu ramníca < ravnica ‘równina’, zέmńa < zemlja ‘ziemia’.

Do charakterystycznych cech morfologii gwar buzeckich zaliczają się: w miejscowniku liczby pojedynczej obok końcówki -ü, np. pu ledǘ ‘po lodzie’ też -ẹ, np. u luncẹ́ ‘w garncu’, w dopełniaczu liczby mnogiej rzeczowników najczęstsza jest końcówka zerowa, np. mǘχ ‘much’, dέset duan ‘dziesięć dni’, bądź też -i, np. ud urέχi ‘z orzechów’, bezokolicznik bez końcowego -i, np. viť ‘widzieć’, dẹ́lat ‘robić’, zemat ‘brać’, czas przyszły tworzony przy pomocy ťun, ťeš, … i bezokolicznika, czas przyszły II typu ban / buan, … + ł-imiesłów, np. en duan buaš šla ‘pewnego dnia pójdziesz’, brak aorystu i imperfektu.

W składni charakterystyczny jest biernik rodzaju żeńskiego równy mianownikowy (z powodu rozwoju fonetycznego), np. jǘdi suo dẹ́lali zέmńa ‘ludzie uprawiali ziemię’, w związku z czym również u rzeczowników żeńskich rozwinęła się kategoria żywotności, np. ali si vidí mujíe máme? ‘czy widziałeś moją mamę?’.

Zobacz też dialekty przymorskie (słoweńskie)

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Języki i dialekty w Chorwacji