14 października 1911 roku pancernik wyszedł w pierwszy rejs, jeszcze bez wież artylerii głównej. Podczas prób morskich przeprowadzonych jesienią 1912 roku okręt bez wież artylerii głównej osiągnął prędkość maksymalną 23,4 węzła, a później osiągnięto prędkość 22,83 węzła przy przeciążeniu maszyn do 32 350 KM. Kłopoty z prototypowymi wieżami spowodowały spore opóźnienie w przekazaniu jednostki do eksploatacji, w wyniku czego pierwszym drednotem z trójdziałowymi wieżami artyleryjskimi, który wszedł do służby był austro-węgierski SMS „Viribus Unitis”.
Dane taktyczno-techniczne Charakterystyka ogólna mały|lewo|alt=Rzut boczny i plan pokładu pancernika Dante Alighieri|Rzut boczny i plan pokładu pancernika „Dante Alighieri” był pancernikiem o długim kadłubie z krótkim i zwężonym podwyższonym pokładem dziobowym (współczynnik długości do szerokości wynosił 6,3:1). Dziobnica jednostki poniżej wodnicy wyposażona była w taran, podobnie jak okręty typu Regina Elena. Na pokładzie dziobowym znajdowała się przednia wieża artylerii głównej, a za nią umieszczono nadbudówkę z głównym stanowiskiem dowodzenia i pomostem bojowym;