Wieże o napędzie hydraulicznym miały masy po 645 ton i były wspólnym dziełem Armstronga i Vickersa; każde działo było niezależnie podnoszone i miało własną windę amunicyjną, a ich ładowanie mogło odbywać się przy każdym kącie podniesienia. Kąt ostrzału wież zewnętrznych wynosił 300°, a wewnętrznych 260°. Masa lufy z zamkiem wynosiła 69,29 tony, a jego długość całkowita 14,5 metra. Działa wykorzystywały amunicję rozdzielnego ładowania. Używano pocisków przeciwpancernych o masie 418,1 kg (w tym ładunek wybuchowy 4,8 kg) i pocisków burzących o masie 401,3 kg (w tym ładunek wybuchowy 25,5 kg). Ładunki miotające miały wagomiar od 131,9 do 157 kg. Kąt podniesienia lufy wynosił od -5° do +20°, a maksymalna donośność wystrzeliwanego z prędkością początkową 862 m/s pocisku wynosiła 24 000 metrów. Szybkostrzelność wynosiła od jednego do dwóch strzałów na minutę.