W 1989 po dokonaniu rewizji Służba Bezpieczeństwa skierowała przeciw niemu wniosek do kolegium ds. wykroczeń, który odrzucono. Był rozpracowywany przez służby PRL.
Od kwietnia do lipca 1989 przewodniczący Komitetu Obywatelskiego „Solidarności” w Gorzowie Wielkopolskim, zasiadał też w Radzie Regionu „S” i redagował pismo „Feniks”. Od 1990 pracował w Gorzowskim Wydawnictwie Obywatelskim, następnie w 1991 założył wraz z żoną Wydawnictwo Zapadka. Po 1989 zajął się publicystyką w prasie i na portalach internetowych, pracował także jako producent programów komputerowych. W latach 1993–2007 działacz Unii Polityki Realnej, od 2014 do 2015 członek Kongresu Nowej Prawicy i prezes lubuskiego regionu partii. Później związany ze stowarzyszeniem Narodowy Gorzów.
Startował w wyborach do Sejmu w 1997 (jako lider gorzowskiej listy okręgowej Unii Prawicy Rzeczypospolitej) i w 2011 (jako bezpartyjny lider lubuskiej listy KNP). W 2001 i 2007 z ramienia komitetu Unii Polityki Realnej w okręgu lubuskim kandydował do Senatu (w 2001 zajął przedostatnie, 13. miejsce, a w 2007 ostatnie, 12.), a także w 2004 w okręgu zachodniopomorsko-lubuskim do Parlamentu Europejskiego w 2004. W 2014 kandydował z ramienia KNP w wyborach na prezydenta Gorzowa Wielkopolskiego (zajmując ostatnie, 7.