ʒvono, ʒidina, naʒvira, głoska f jest najczęściej zastępowana przez v, jeśli nie liczyć gwar pod bezpośrednim wpływem tureckiego i albańskiego, wtórne jotowanie przeprowadzone konsekwentnie, np. bráća, prúća, dóđem, snopl’e, jedynie we wschodniej części dialektu nie pojawia się po spółgłoskach wargowych, np. gróbje, snópje.
Morfologia dialektu prizreńsko-południowomorawskiego, podobnie jak w przypadku innych dialektów torlackich, charakteryzuje się licznymi bałkanizmami. Do szczególnych cech morfologicznych należą: uproszczenie systemu przypadkowego do opozycji mianownika i biernika (przypadku zależnego), przy czym rozróżniane są tylko rzeczowniki rodzaju męskiego (żywotne) i żeńskiego w liczbie pojedynczej, np. ima túj dévera, dajá mi ovóga góluba, ale néma sír, ne mi vratíja balón; pije vódu, da mi vrneš kokošku, Vládicu, zaś w liczbie mnogiej mianownik i przypadek zależny nie są rozróżniane, np.