Stefania Wołynka (ur. 21 września 1914 w Łuszczanowie, zm. 30 kwietnia 1984 w Warszawie) – polska pielęgniarka i nauczycielka pielęgniarstwa.
Życiorys Była córką Ludwika Lisieckiego (nauczyciela gimnazjalnego) i Antoniny z domu Jelak. Rodzina mieszkała w Rogoźnie. W wieku trzynastu lat zamieszkała na stancji w Poznaniu. W 1932 zdała maturę w Państwowym Gimnazjum im. Generałowej Zamoyskiej. Potem, do 1935 (przy sprzeciwie rodziców), uczyła się w Krakowie, na Uniwersyteckiej Szkole Pielęgniarek i Higienistek. Zatrudniła się jako instruktorka w Klinice Chirurgicznej prof. Rutkowskiego. W 1936 przeprowadziła się do Poznania i podjęła zatrudnienie w Katolickiej Szkole Pielęgniarstwa. Potem nauczała w Szkole Pielęgniarstwa Polskiego Czerwonego Krzyża.
Po napaści Niemiec na Polskę, w 1939 ewakuowała się z Poznania, ale wkrótce tam powróciła (jej pociąg został zbombardowany przez Niemców). Była pielęgniarką oddziału zakaźnego obozu jenieckiego w Biedrusku. W grudniu 1939 Niemcy aresztowali jej ojca (potem został on przez nich zamordowany), a resztę rodziny wysiedlili do Sokołowa Podlaskiego. Pracowała jako pielęgniarka w Karczewie nad Bugiem. W 1944 przeniosła się do Warszawy.