Po upadku powstania warszawskiego została osadzona w dulagu w Pruszkowie, a potem w obozie w Złotym Potoku.

W 1946 została kierowniczką szkolenia teoretycznego w Szkole Pielęgniarstwa PCK. Od 1953 do sierpnia 1956 była kierowniczką w Państwowej Szkole Pielęgniarstwa nr 1 oraz w Państwowej Trzyletniej Szkole Pielęgniarstwa w Łodzi. W 1957 wstąpiła do Polskiego Towarzystwa Pielęgniarskiego. Była również zaangażowana w organizację Olimpiad Pielęgniarskich. Na emeryturę udała się we wrześniu 1969. Zmarła po długiej chorobie w Szpitalu Czerniakowskim w Warszawie.

Publicystyka Wydała następujące podręczniki pielęgniarstwa:

„Technika zabiegów pielęgniarskich” (PZWL, 1956), tłumaczona na język rosyjski dla Mongolii, „Pielęgniarstwo ogólne” (1965).

Obie pozycje były wznawiane kilka razy.

Rodzina Jej mężem (od 1940) był Kazimierz Wołynka, nauczyciel, komendant oddziału Armii Krajowej, więzień Pawiaka, zamordowany przez Niemców w nieznanym miejscu.

Odznaczenia Otrzymała następujące odznaczenia: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1971), Srebrny Krzyż Zasługi (1959), Odznaka Honorowa „Za Zasługi dla Rozwoju Województwa Poznańskiego” (1966), Odznaka „Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia” (1956), tytuł honorowy „Zasłużony Nauczyciel Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (1978).