Florentyna Luboińska (ur. 1916 roku w Chodorowie koło Kijowa, zm. 18 maja 1998 lub 2008) – polska pielęgniarka i nauczycielka pielęgniarstwa.
Życiorys Pochodziła z rodziny ziemiańskiej. W 1935 rozpoczęła naukę w Warszawskiej Szkole Pielęgniarstwa, a po ukończeniu jej z wyróżnieniem podjęła pracę instruktorki na tej samej uczelni, którą kontynuowała do 1 września 1939 (napaść Niemiec na Polskę). Tego dnia ochotniczo zgłosiła się do pracy w warszawskim Szpitalu Dzieciątka Jezus, gdzie odznaczała się poświęceniem w ratowaniu rannych. Gdy Warszawa skapitulowała rozpoczęła szkolenia sanitariuszek w legalnie działającej Szkole Miejskiej Przyszpitalnej (gmach Warszawskiej Szkoły Pielęgniarstwa przy ulicy Koszykowej 78). Szkoliła sanitariuszki na potrzeby Armii Krajowej, a także gromadziła medykamenty i środki opatrunkowe. Nielegalnie pomagała rannym członkom podziemia. W dniu wybuchu powstania warszawskiego mieszkała u matki, pod Radzyminem. W piwnicy tego domu 7 września 1944 urodziła syna.