W 1946 przeniosła się do Poznania, gdzie zaczęła wykładać w Szkole Pielęgniarek Polskiego Czerwonego Krzyża. Prowadziła też oddział szkoleniowy w Klinice Położniczej. W 1952 zorganizowała szkołę położnych i do 1954 była jej dyrektorką. Od 1954 do 1956 pozostawała na stanowisku dyrektora Poznańskiej Szkoły Pielęgniarstwa. W 1958 zorganizowała, jak również kierowała Kolejową Szkołą Pielęgniarstwa Ministerstwa Komunikacji w Poznaniu. Była też kierownikiem szkolenia praktycznego w Szkole Medycznej Pielęgniarstwa w Poznaniu. 16 kwietnia 1958 zaliczyła uproszczony egzamin pedagogiczny dla nauczycieli średnich szkół medycznych (wykształcenie wyższe bez tytułu naukowego). W 1971 przeszła na emeryturę.
Była członkiem Polskiego Towarzystwa Pielęgniarskiego.
Pochowana została na Cmentarzu Junikowskim.
Odznaczenia Została uhonorowana m.in.:
Medalem za udział w wojnie obronnej 1939, Medalem Florence Nightingale (1983), Medalem X-lecia PRL, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Srebrnym Krzyżem Zasługi, „Odznaką Honorową za Zasługi dla Rozwoju Województwa Poznańskiego", Odznaką „Za wzorową pracę w służbie zdrowia", tytułem „Zasłużony Nauczyciel".