thumb|500px|Dialekty sztokawskie i torlackie, w tym dialekt svrljisko-zaplański Dialekt svrljisko-zaplański () – dialekt należący do grupy dialektów torlackich, włączanych niekiedy do grupy dialektów sztokawskich. Obszar zajmowany przez ten dialekt ma specyficzny, podłużny kształt długiego na około 120 km i szerokiego na 15 km pasa ciągnącego się wzdłuż licznych dolin, równolegle do biegu Południowej Morawy, przechodzący przez miasto Svrljig. Niezwykły kształt obszaru dialektalnego jest skutkiem mających miejsce w przeszłości migracji ludności.
Cechy językowe Do cech fonetycznych dialektu prizreńsko-południowomorawskiego należą: akcent ekspiratoryczny, bez pierwotnego iloczasu i tonów, najczęściej na pierwotnej pozycji, tj. bez nowosztokawskiej retrakcji akcentu, zestaw fonemów samogłoskowych złożony z a, e, i, u, o, ə oraz sonantycznego r̥, przy czym ə (szwa), kontynuuje dawne jery *ъ, *ь, np. dəska, kəd, ječəm, dənəs, momək, kladənəc, izətkən petkir, səs, oprócz tego też wtórnie, np. ogəń, dovezəl, nesəm i w turcyzmach, np. balčək, kadər, bogatlək, sonantyczne *l̥ gdzieniegdzie zostało zachowane, jednak na ogół dało u, np. vuna, bua, Bugrin;