rzadziej la~lə, np. slənce, dlagi rukavi, bądź też lu i li, np. slunce, sluze, slunčokret, dlibok, zachowanie -l na końcu sylaby i wyrazu, np. umrl, delil, ubil, vrelce, bolni, rasolnicu, choć pod wpływem języka literackiego pojawiają się formy typu imáo, radéo, brak fonemu χ, w zasadzie też f, a v i j mają niestabilną artykulację, występowanie fonemu ʒ (dz), np. ʒvona, ʒədńe, ʒunʒar, ʒid, oʒad, poʒadi, buʒe, pojawianie się afrykat w grupach ps, pš, žb > pc, pč, ǯb, np. pcéta, pčenica, véǯba, głoski ć i đ na miejscu prasłowiańskich *ť i *ď, np. svećá, veđá, dođe (lub dojde), asymilowane formy typu zémńa, žl’úna, uznem, mumírza~momírza, metateza w wyrazach grojze, lojze.
Morfologia dialektu svrljisko-zaplańskiego, podobnie jak w przypadku pozostałych dialektów torlackich, charakteryzuje się licznymi bałkanizmami. Do szczególnych cech morfologicznych należą: uproszczenie systemu przypadkowego do mianownika, biernika (przypadku zależnego) i wołacza, wołacz typu Svetomire, vodeničaru, prijatel’u, choć może być równy mianownikowi, np. sínko, Sáško, skamieniałe formy narzędnika funkcjonujące jako przysłówki, np. dańom, redom, krádom, véčerom, jútrom, formy liczby mnogiej neutrów na -e z końcówkami -ići, -iči, -ci, np.