dugmići, tičići, pičiči, snopčiči, praci, telci, dawne rzeczowniki żeńskie zakończone na spółgłoskę otrzymały sufiks -ka i przeszły do zwykłej odmiany żeńskiej, np. vaška, koska, ćerka, majka, zachowane są jedynie formy typu jednu večer, celu noć, brak rodzajnika -ət, -ta, -to, liczebniki sedom ‘7’, osom ‘8’, zaimki dzierżawcze 3. osoby ńon ‘jego’, ńójəń~ńóan ‘jej’, ńin~ńían ‘ich’, zaimek wskazujący toj lub tuj zamiast to, częste użycie celownikowej enklityki si, np. kudé si poníđemo ‘dokąd sobie pójdziemy’, enklityczny zaimek osobowy 3. osoby rodzaju żeńskiego brzmiący voj / vu w celowniku i ju w bierniku, enklityczne zaimki liczby mnogiej brzmią zaś im w celowniku i i w bierniku (a nie gi), tryb rozkazujący typu viđ, jeđ, a w liczbie mnogiej typu vidéte, jedéte, noséte, żywe użycie imperfektu, końcówką 1. os. l. poj. jest -eja lub -šem, np. smeja, imašem, w 1. os. l. mn. -eamo i -šemo, np. smeamo, imašemo, 2. i 3. os. l. poj. kończy się na -o lub -še, np. imao, teo, zaś 3. os. l. mn. kończy się na -še lub -oše, np. pričaoše, aoryst jest najczęstszym sposobem wyrażania przeszłości, charakterystyczna jest jego końcówka w 1. os. l. mn. -mo (nie -smo), czas przyszły typu ću vi kážem, imiesłów przysłówkowy współczesny z końcówką -eći, np.