idéći ‘idąc’.
Charakterystycznymi zjawiskami w svrljisko-zaplańskiej składni są: użycie dawnego biernika jako przypadka zależnego (z przyimkami lub bez), przyimek kude~kide synonimiczny z kod i oko, podwajanie przyimków, np. za u rídnici, za u ńínu kúću, na kude Morávu, w narracji typowym czasem jest aoryst, imperfekt jest używany węziej, a czas przeszły złożony (perfekt) pojawia się bez czasownika posiłkowego, np. tátko ne bíl góre.
Pod względem słownictwa dialekt svrljisko-zaplański jest zbliżony do dwóch pozostałych dialektów torlackich – prizreńsko-południowomorawskiego i timocko-łużnickiego – różnice sprowadzają się z reguły do kwestii fonetycznych i morfologicznych.
Zobacz też dialekt prizreńsko-południowomorawski dialekt północnomacedoński
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Języki Serbii