Relacje Skanderbega z państwami zachodnimi Zwycięskie dla Albańczyków oblężenie Krui z 1450 roku spowodowało ciężkie straty zarówno po stronie osmańskiej, jak i albańskiej, dodatkowym problemem Albanii były niedobory plonów, które skutkowały klęską głodu. Po śmierci sułtana Murada II w 1451 roku na osmański tron powrócił jego syn Mehmed II Zdobywca. Skanderbeg był świadomy, że siły albańskie nie są wystarczająco dobrze zaopatrzone i nie byłyby w stanie powstrzymać osmańskiego ataku, gdyby nowy sułtan zdecydował się na atak. Ponadto Księstwo Dukagjini, jedno z najpotężniejszych albańskich księstw, prowadziło otwarte negocjacje z Imperium Osmańskim. Skanderbeg uważał, że księstwo mogłoby się stać wasalem sułtana.
Żeby zapobiec potencjalnemu rozpadowi Ligi w Lezhy z powodu konfliktów wewnętrznych, zrujnowanej gospodarki i osłabionej armii, Skanderbeg zaczął szukać sojuszników. Początkowo zwrócił się do Republiki Weneckiej, proponując jej sojusz wojskowy oraz wasalizację. Propozycję odrzucono, ponieważ Republika Wenecka miała dobre stosunki z Imperium Osmańskim. Z kolei Państwo Kościelne zaoferowało Skanderbegowi pomoc finansową, jednak według niego okazała się niewystarczająca.