Po czym przebywał na stażu naukowym w Czechosłowacji.

Studiując jednocześnie pracował jako młodszy asystent w Zakładzie Języka Polskiego UŁ, we wrześniu 1949 zostając starszym asystentem, w grudniu 1953 adiunktem, a w 1956 zastępcą profesora. W 1955 uzyskał tytuł kandydata nauk (odpowiednik tytułu doktora), w czerwcu 1957 docenta, w lipcu zaś docenta etatowego. W marcu 1969 uzyskał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nauk humanistycznych, a w listopadzie 1974 tytuł naukowy profesora zwyczajnego nauk humanistycznych.

Na Wydziale Filologicznym UŁ był prodziekanem (1960–1969) i dziekanem (1969–1972). Był także prorektorem UŁ ds. dydaktyczno-wychowawczych (1972–1975). Na UŁ pracował także jako kierownik Katedry Współczesnego Języka Polskiego (1973–1987), dyrektor Instytutu Filologii Polskiej (1973–1981) i kierownika Zakładu Współczesnego Języka Polskiego (1978–1981), a także kurator Instytutu Filologii Germańskiej (1979–1981).