Kierowany przez niego Hufiec Szarych Szeregów Zbigniewowo został wyróżniony przez Komendanta Ula Szarych Szeregów Skała oraz Chorągwi Harcerzy Kielce mianem „Gniazda Zapaleńców” oraz pochwałą w rozkazie Naczelnika Szarych Szeregów wraz z zaproszeniem na odprawę Komendantów Chorągwi (10-11 czerwca 1944).

Działalność harcerska po zakończeniu II wojny światowej W zakresie działalności harcerskiej po zakończeniu II wojny światowej, w latach 1945-46 był członkiem Komendy Hufca Związku Harcerstwa Polskiego Pińczów, współredaktorem miesięcznika Zastępowy tego hufca i członkiem Międzyuczelnianego Warszawskiego Kręgu Instruktorskiego „Kuźnica”. W latach 1946–47 był członkiem Komisji Historycznej przy Kwaterze Głównej Związku Harcerstwa Polskiego, a w latach 1980-84 członkiem Kręgu Instruktorskiego „Łysica” w Warszawie. Współpracował w zakresie dokumentowania działalności harcerskiej w czasach II wojny światowej z komisjami historycznymi Kwatery Głównej Chorągwi Kieleckiej ZHP i Hufców ZHP w Pińczowie oraz Kazimierzy Wielkiej. Był współautorem (wraz ze swoim zastępcą, Zbigniewem Sobczykiem) monografii działalności Hufca Szarych Szeregów w Pińczowie pt. Gniazdo Zapaleńców, wydanej w 1983, 1987 i 2004 roku.