W oczach stwierdzono rozwiniętą sieć dziwną (łac. rete mirabile). Chociaż nie przeprowadzono bezpośrednich pomiarów temperatury oczu, struktury te są prawdopodobnie wymiennikami ciepła; najprawdopodobniej pozwalają zachowywać ciepło oczu i zapewniać im temperaturę wyższą niż reszty ciała. Wszystko to sugeruje, że A. superciliosus jest gatunkiem stałocieplnym podobnie jak inne lamnokształtne; niewiele jednak o tym wiadomo.
Od pokrewnych gatunków (A. pelagicus i A. vulpinus) różni się swoimi wielkimi oczami, rowkiem przechodzącym przez ciało i dwukrotnie mniejszą liczbą zębów.
Ekologia Gatunek wędrowny, żyjący w wodach tropikalnych i umiarkowanych. Dawniej przypuszczano, że gatunek jest mezopelagiczny, głębokowodny – dowodem na to miały być jego ubarwienie (typowe dla ryb głębinowych; taka barwa skóry spotykana była u martwych okazów) i duże oczy. Obecnie wiadomo, że żyje w strefie nerytycznej, pelagialu, epipelagialu i epibentosu, blisko szelfu kontynentalnego, na głębokościach zwykle 0–100 m, do 730 m, wedle innych źródeł schodzić może na głębokość 955 m p.p.m. Bardzo rzadko zapuszcza się wód lądowych, są to wyłącznie samice – spotkany został na mieliznach na Florydzie i Myrtle Beach (Karolina Południowa), wspominano o okazie, który przypłynął do ujścia rzeki Saloum (Senegal).
mały|Embriony Alopias superciliosus