Po klęsce rewolucji ukraińskiej w 1921 przebywał w Polsce, potem na Litwie i Łotwie. W 1925 r. przeniósł się do ZSRR, osiadł w Mińsku, pracował w Wydziale Planowania Państwowego Białoruskiej SRR i jednocześnie był profesorem nadzwyczajnym na Uniwersytecie Białoruskim.

Od 1925 mieszkał w Mińsku, gdzie był pracował na stanowisku profesora nadzwyczajnego na Białoruskim Uniwersytecie Państwowym. Pracował również w Instytucie Kultury Białoruskiej, Narodowej Akademii Nauk Białoruskiej SRR. Był także członkiem Prezydium Państwowego Komitetu Planowania ZSRR (Gospłan).

W 1930 został przeniesiony do Moskwy do pracy w Gospłanie. Aresztowany 8 lipca 1930 przez OGPU pod zarzutem przynależności do Związku Wyzwolenia Białorusi. W 1931 został zesłany na 5 lat do Samary, gdzie pracował w regionalnej administracji planowania. Został ponownie aresztowany 4 listopada 1937 r., ale 19 marca 1940 r. śledztwo wobec niego umorzono w wyniku specjalnych obrad NKWD. Później, aż do przejścia na emeryturę w 1949 r., pracował jako nauczyciel w osadach obwodu kujbyszewskiegoNazwa obwodu samarskiego w latach 1936–1990..

W 1953 wyjechał do Czechosłowacji do córki. Zmarł 23 sierpnia 1955 w Bratysławie.

Rehabilitowany pierwszym wyrokiem 22 maja 1962 r.