Po zatwierdzeniu władzy Dyrektoriatu Ukraińskiej Republiki Ludowej został mianowany zastępcą ministra spraw zagranicznych i ambasadorem Ukraińskiej Republiki Ludowej w Gruzji. Następnie jako szef ukraińskiej misji dyplomatycznej na Kaukazie współpracował z instytucjami rządowymi Kubania w latach 1917–1920 na rzecz zjednoczenia z Ukrainą. W 1918 został ambasadorem Ukraińskiej Republiki Ludowej w Gruzji. Pracując w rządzie ukraiński był także konsultantem delegacji Białoruskiej Republiki Ludowej w negocjacjach z ukraińskim rządem. 10 października 1918 został również upoważniony przez Sekretariat Ludowy BNR do prowadzenia negocjacji z rządami Rosji i Ukrainy w sprawie oficjalnego uznania niepodległości Białorusi.
W 1920 był przewodniczącym Białoruskiego Komitetu Narodowego w Wilnie. W nocy z 19 na 20 stycznia 1922 r. został aresztowany przez władze polskie wraz z 32 innymi działaczy białoruskimi i łotewskimi, w związku ze wzmożoną agitacją przeciwko wyborom do Sejmu Wileńskiego. Przesiadywał w więzieniu. Dzięki naciskom Litwy w lutym 1922 r. został przeniesiony na Łotwę. W 1922 został dyrektorem Białoruskiego Gimnazjum Państwowego w Dyneburgu na Łotwie.