Cyrylizacja języka polskiego – zbiór projektów alfabetów cyrylickich do zapisu języka polskiego. Najważniejsze powstały w okresie zaborów po klęsce powstania styczniowego w 1863 roku.
Pierwszy tego typu projekt narodził się w latach 1844–1845 w Ministerstwie Oświaty Publicznej, pod kierownictwem ministra Siergieja Uwarowa. Przygotowany wówczas wniosek o użycie pisma cyrilicznego w języku polskim uznano za przedwczesny.
Projekt z 1863 roku W wyniku nieudanego powstania styczniowego car Aleksander II Romanow powołał Komitet Ustawodawczy, który miał na celu poddanie Królestwa Polskiego pod ogólne prawa Imperium Rosyjskiego. Komitet zajmował się między innymi reformą szkolnictwa, a przez to, że wielu jego członków było tak zwanymi słowianofilami, zrodził się pomysł zastąpienia polskiego alfabetu cyrylickim i wprowadzenia polskich podręczników drukowanych alfabetem rosyjskim do szkół podstawowych w Królestwie Polskim..
Głównym realizatorem tego pomysłu był Aleksandr Hilferding w jego współpracownikiem Jan Papłoński. Pierwszy podręcznik ukazał się w roku 1865 pod nazwą „Elementarz dla dzieci wiejskich” i składał się z trzech części, alfabetu, modlitw katolickich oraz tzw.