„prawd gospodarskich”.
Przez to, że szkoły polskie wtedy jednocześnie rusyfikowano, nie powstawało zbyt wiele oficjalnych sytuacji, w których w ogóle mógł być używany język polski. Dlatego cyrylica nie przyjęła się w społeczeństwie. Eksperyment zakończono w roku 1871 a od roku szkolnego 1872-73 wszystkie szkoły otrzymały nakaz przejścia na nauczanie w języku rosyjskim.
W książce „Elementarz dla dzieci wiejskich” wydanej w 1865 roku jest przedstawiony następujący wariant polskiej cyrylicy:
А аa Б бb В вw Г гg Д дd Е еje/ie Ё ёjo/io Ж жż З зz И иi I ii К кk Л лł/l М мm Н нn О оo О̂ о̂ó П пp Р рr Р̌ р̌rz С сs Т тt У уu Ф фf Х хch Х̾ х̾h Ц цc Ч чcz Ш шsz Щ щszcz Ъ ъ- Ы ыy Ь ь´ Э эe Ю юju/iu Ю̂ ю̂jó/ió Я яja/ia Й йj А̨ а̨ą Я̨ я̨ją/ią Э̨ э̨ę Е̨ е̨ję/ię Ten alfabet jest bardzo nietypowy w porównaniu z innymi wariantami cyrylicy, między innymi dlatego, że litery О̂, Р̌, Ю̂, А̨, Я̨, Э̨ i Е̨ nie występują nigdzie poza nim, a znaczek nad Х̾ jest reliktem języka cerkiewnosłowiańskiego.
W ortografii używającej tego alfabetu widoczne są również wpływy rosyjskiego:
obecność samogłosek jotowanych;