Solarz został mianowany przewodniczącym komisji kultu Matki Bożej Nieustającej Pomocy i św. Alfonsa. Zajmował się koordynacją pracy misjonarzy przy tworzeniu Arcybractwa Matki Bożej Nieustającej Pomocy i św. Alfonsa, pozyskiwał materiały do jego prowadzenia, gromadził, tłumaczył i opracowywał dokumenty, pomoce kaznodziejskie i instrukcje pastoralne, zbierał dane na temat ośrodków kultu ikony.
W 1947 został skierowany do Torunia i mianowany prefektem kleryków-licealistów, którzy uzupełniali wykształcenie w zakresie szkoły średniej. W latach 1949–1950 był magistrem nowicjatu w Łomnicy, w latach 1950–1955 w klasztorze w Braniewie. W Braniewie ponadto pełnił funkcję proboszcza parafii św. Krzyża funkcjonującej przy klasztorze (do 1959). W latach 1951–1968 wydawał „Biuletyn kultu MBNP”.
Zmarł 25 grudnia 1974 roku w Braniewie, pochowany został w alejce ojców redemptorystów na cmentarzu przy ul. MorskiejBibliografia redemptorystów polskich (1883–2008), tom 2, Kraków 2009..
Przypisy
Kategoria:Polscy prezbiterzy redemptoryści Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w 1974 Kategoria:Pochowani na cmentarzu przy ulicy Morskiej w Braniewie Kategoria:Uczestnicy tajnego nauczania na ziemiach polskich 1939–1945 Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)