Tadeusz Szafran (ur. 31 stycznia 1886 w Przemyślu, zm. 2 grudnia 1955 w Krakowie) – polski artysta ceramik, pedagog.
Życiorys W latach 1905—1910 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Floriana Cynka, Józefa Pankiewicza i Leona Wyczółkowskiego; edukację pod kątem ceramiki uzupełnił do 1913 w Königliche Keramische Fachschule w Höhr koło Koblencji. Działalność pedagogiczną prowadził od jesieni 1913, kiedy na rok został kierownikiem klasy ceramiki w szkole rzemiosła artystycznego w Weimarze. Następnie uczył rysunku w szkołach realnych w Kromieryżu (1915) i w Krośnie (1915—1918), z przerwą na służbę wojskową — wiosną 1915 został powołany do armii austriacko-węgierskiej, a od lipca do listopada tego roku służył w Legionach Polskich jako kanonier.
W 1918 przeniósł się do Drohobycza, gdzie został dyrektorem fabryki dachówek oraz zawiadowcą Drohobyckiej Spółki Przemysłowej i Budowlanej. Po trzech latach przeprowadził się do Krakowa, gdzie w 1921 rozpoczął pracę nauczyciela w Państwowej Szkole Przemysłu Artystycznego w Krakowie (późniejszej Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego). Kierował tamtejszą pracownią ceramiki z warsztatem w dzielnicy Podgórze przy ul. Stromej 5.