Prace uczniów Szafrana były sprzedawane na potrzeby utrzymania szkoły; prezentowano je na wystawach, zdobyły też brązowy medal na Wystawie Międzynarodowej Sztuk Dekoracyjnych i Przemysłu Współczesnego w Paryżu w 1925. Na stanowisku kierowniczym artysta pozostawał do czasu przeniesienia w stan spoczynku w wyniku reorganizacji szkoły w 1932. Podczas pobytu w Krakowie, na początku lat 30., Szafran był związany z Cechem Artystów Plastyków „Jednoróg”.
Od 1912 publikował w różnych pismach artykuły i wzmianki na temat ceramiki, także dotyczące aspektów technologicznych i edukacyjnych. Od 1925 współpracował z czasopismem „Rzeczy Piękne”.
W 1933 znalazł zatrudnienie jako dyrektor techniczny w Fabryce Fajansu Stanisława Mańczaka w Chodzieży, gdzie pracował do upadku fabryki w 1936. Od 1936 do 1939 współpracował z Towarzystwem Popierania Przemysłu Ludowego, prowadząc kursy ceramiki. W 1938 otworzył warsztat ceramiczny w Strumieniu na Śląsku Cieszyńskim, gdzie kształcił garncarzy ludowych, założył też szkołę garncarsko-kaflarską.