W 1941 wrócił do Krakowa, gdzie do 1943 uczył w Staatliche Kunstgewerbeschule. Po zakończeniu wojny wyjechał do Bolesławca, gdzie uruchomił cztery zakłady ceramiczne, poczynając od fabryki Reinholda; jako ich kierownik techniczny opracowywał receptury mas garncarskich i polew. Został też radnym miejskim Bolesławca, a w 1946 przewodniczącym tamtejszej rady miejskiej.
Do Krakowa wrócił ponownie w 1950 i rozpoczął współpracę z Cepelią jako rzeczoznawca do spraw ceramiki. Współpracę z przemysłem zakończył w 1953; zmarł w Krakowie 2 grudnia 1955 i został pochowany na cmentarzu Podgórskim.
Twórczość W swojej twórczości artystycznej Tadeusz Szafran tworzył naczynia toczone na kole garncarskim, o wyważonych proporcjach, wykonywane w różnych materiałach ceramicznych — kamionce, fajansie, glinkach żelazistych szkliwionych. Komponował własne receptury szkliw krystalicznych i redukcyjnych, bazujące na tlenkach miedzi, żelaza, niklu i kwasu tytanowego. Stosowane na powierzchni naczyń dawały artystyczny efekt kojarzący się z ornamentami roślinnymi. Od 1925 zdobił naczynia wytrawiając tło kwasem na czarnym szkliwie (technikę tę stosował też dla dzieł powstałych w okresie życia w Bolesławcu).