Kompania miała dwa plutony, lecz nie posiadała radia. Pluton radio był mobilizowany w pułku radio w Warszawie i po zakończeniu mobilizacji przydzielony do dywizji. Dywizja nie posiadała wówczas organu zaopatrzenia i naprawy sprzętu łączności, czyli organu służby łączności.
Na podstawie rozkazu Dowództwa Łączności MSWojsk. L. 3000/tjn. I.Org. z 11 października 1937 kompania telegraficzna 9 DP została przeorganizowana i przemianowana na kompanię łączności 9 DP. W składzie kompanii został utworzony pluton radio.
Organizacja pokojowa kompanii łączności: dowódca kompanii (kapitan), drużyna dowódcy kompanii, I pluton telefoniczny, II pluton telefoniczny, III pluton radio. Etat przewidywał 4 oficerów, 14-18 podoficerów (zależnie od typu kompanii), 130-133 szeregowców, 14 koni wierzchowych, 18-20 koni pociągowych, 2 samochody ciężarowe, 2 motocykle i 8 rowerów.
Organizacja pokojowa była dostosowana do zadań mobilizacyjnych i okazała się dobrą.
1 września 1938 uprawnienia dowódcze względem kompanii otrzymał szef łączności dywizji . Dowódcami (szefami) łączności 9 DP byli: kpt. / mjr łącz. Zenon Konarski (1 III 1929 – X 1930), kpt. / mjr łącz. Czesław Wardziński (X 1930 – X 1935) i kpt. łącz. Tadeusz II Rudnicki (do IX 1939). Pomocnikiem dowódcy łączności we wrześniu 1939 był por. łącz.