mały|100 marek polskich (emisja z 15 lutego 1919) Pensja weteranów powstań z 1830, 1848 i 1863 w II RP – określona przepisami prawa pensja weteranów powstań narodowych i wdów po nich w II Rzeczypospolitej.
W dniu 2 sierpnia 1919 r. uchwalono ustawę o stałej pensji dla weteranów powstań 1831 i 1863 r. (Dz.Pr.P.P. 1919 nr 65, poz. 397). Zgodnie z tą ustawą od dnia 1 lipca 1919 r. przyznano weteranom dożywotnią pensję. Wysokość miesięcznej pensji dla weteranów nieposiadających stopnia oficerskiego wynosiła 250 marek polskich, a w przypadku weteranów posiadających stopień oficerski 300 marek polskich. Wdowy po weteranach, które weszły w związki małżeńskie przed wejściem w życie ustawy, miały w okresie wdowieństwa prawo do pensji dożywotniej, wypłacanej ze Skarbu Państwa, w wysokości połowy pensji, do jakiej miałby prawo mąż pozostający przy życiu.
Dnia 18 grudnia 1919 uchwalono ustawę rozszerzającą przepisy, w której prawo do stałej pensji rozszerzono także na weteranów walk wyzwoleńczych w 1848 r. (Dz.U. 1920 nr 2, poz. 4).